رفتم . يك هفته بعد در فرودگاه منتظرش بودم . دختري بلند قامت و سفيد باموهاي بور كه از زير روسري  خاكستري يك طره اش افتاده بود بيرون . طوري حرف مي زدكه باورم نمي شد. انگار نه انگار اولين بار

بود كه قدم مي گذاشت به خاك اهل زبان فارسي ، به قول خودش .
 گفت كه ويزايش سه ماه اعتبار دارد براي همين مي تواند دنبال مكان هايي را بگيرد
 كه فئودورمينورسكي ديده و درباره اش نوشته است به سال 1907 ميلادي .
 گفتم : اول بگو اين روسري از كجا رسيده ؟
 گفت : معلومه ديگه ، توي هواپيما.
 بعد هم خنديد و تمام رخ رفت لاي پرونده اي كه هجده صفحه، ضميمه داشت .
 همان روز با اتوبوس عازم شديم ، او يك صندلي جلوتر از من نشسته بود. راننده هي از آيينه
نگاه مي كرد و لب مي جويد. وقتي هم براي صرف شام در آوج ايستاد،بلافاصله پرسيد:
 - خانوم خارجي يه ؟
 - بله .
 - راهنماشي ؟
 - اي ي ي ...
 - بفرمايين چلوكباب مخصوص .
 رستوراني بود در حاشيه ي جاده . نرفتيم داخل . ماريا مينورسكي گفت حال خوردن ندارد، آن هم غذايي كه معلوم نيست خوشش بيايد يا نيايد.
 در تاريكي اطراف قدم زديم و چرخيديم .

هم وسط آسمان بود

راننده با لب و لوچه ي چرب نشست پشت فرمان و تك گاز راند. يك چشم به جاده ،يك چشم به آيينه ، زير لبي چيزهايي هم مي خواندكه فقط منگه منگه اش رامي شنيديم . انگار جايي ديده بودمش ، قبلا .
 گفتم : در پرونده ي  من به همه چيز اشاره شده ، حتي به شوخي هاي شبانه با زنم .
 گفت : شوخي به كنار آقاي روشندل ، حال ننه چه طوره ؟
 گفتم : خوبه ، اما سال هاست که حافظه شُ از دست داده ... از دوران جنگ به بعد.
 گفت : پس اين طور...  
 خنديد. وقتي رسيديم هوا داشت تاريك مي شد و انگار گردبادي به وسعت شهر مي رفت بالا.
 گفت : بوي خاكش خيلي آشنا به نظر مي رسه ... مگه نه ؟